Het kantoor van Impuls werd voor één namiddag omgetoverd tot een gezellig atelier. Een tiental deelnemers nam plaats rond tafels vol verf, penselen en doeken. Ervaring was niet nodig: iedereen vertrok vanuit een persoonlijke herinnering of thema en vertaalde dat naar vormen en kleuren. Zo ontstonden schilderijen over heel diverse onderwerpen: de stijgende kosten van de winkelkar, een moment in de natuur dat diepe indruk had gemaakt, het verlies van een familielid, of de liefde voor het thuisland.

De activiteit was bewust laagdrempelig opgezet. Na een korte introductie gingen de deelnemers aan de slag met geometrische abstractie: herinneringen werden omgezet in cirkels, lijnen en vlakken. Daarna schoven deelnemers hun werk door en vulden elkaars werk verder aan. Elk schilderij werd zo een gedeeld, co-creatief resultaat. In de afsluitende groepsronde gingen deelnemers met elkaar in gesprek over wat ze hadden gezien, begrepen en toegevoegd.

Wat opviel, was hoe snel er vertrouwen en openheid ontstond. Door samen te schilderen, kwamen gesprekken op gang die anders misschien niet vanzelf zouden ontstaan. Verschillen in achtergrond maakten plaats voor herkenning en nieuwsgierigheid. Voor sommigen betekende de namiddag ook een herontdekking van hun liefde voor schilderen, voor anderen vooral het plezier van samen creëren.

Met Samen Schilderen wil Impuls inzetten op betekenisvolle ontmoetingen in een diverse groep. Het experiment kadert in een bredere ambitie om laagdrempelige, inclusieve vrijetijdsactiviteiten te ontwikkelen die cultuur, leren en gemeenschapsvorming verbinden.

We kijken tevreden terug op deze eerste editie en droomt van een vervolg, samen met nieuwe partners.

Ben jij een organisatie die activiteiten opzet rond vrije tijd, ontmoeting of cultuur? Wil je samenwerken of dit concept mee verder uitrollen? Laat het ons weten via Hanine Berrihi, hanine.berrihi@impulsvorming.be.

Het bericht Impuls brengt mensen samen rond verf en verhalen verscheen eerst op Deelgenoten.

Lunchwebinar: Tot hier is oké — en jij?

Woensdag 17 december, 12u15 – 13u

Misschien zette onze mailcampagne je aan het denken over je eigen grenzen. Wat doet er zich voor jou “op de grens” voor? Wat lukt al goed om je grenzen te bewaken, en waar blijft het nog zoeken?

We nodigen je graag uit voor een online uitwisselingsmoment op woensdag 17 december van 12u15 tot 13u. In kleine groepjes van vier tot vijf personen gaan we in gesprek over hoe grenzen zich de afgelopen periode aandienden, wat je al ondernam om ze te bewaken, en welke inzichten of vragen daarbij opdoken.

Tot nu toe hebben we het vooral gehad over jouw eigen grenzen. Maar hoe zit het met die van anderen? We hebben elkaar nodig om te groeien, steun te vinden en samen te werken. Dat lukt alleen als we elkaars grenzen kennen en respecteren.

Alle goede dingen worden mooier als je ze deelt. Maar hoe hou je het fijn met elkaar als we zo onderling afhankelijk zijn?

Het simpele (maar vaak lastige) antwoord: check het!

Vraag gewoon: “Is dit oké voor jou?” of “Kun jij dit op je nemen?”.
Vertel duidelijk wat voor jou belangrijk is en wees concreet in je voorstel. Verwacht niet dat de ander vanzelf begrijpt wat jij fijn vindt.

En als afspraken niet nagekomen worden? Dan is het tijd om dat te bespreken. Eerst luisteren en begrijpen waarom het niet lukte – pas daarna ingrijpen.

👉 Connect before correct.

Voorbeeld

Een kleine organisatie voert een beurtrol in voor onderhoudstaken. Iedereen moet minstens 7 van de 12 werkvoormiddagen aanwezig zijn en bij afwezigheid inhaaltaken doen. Taken mogen geruild worden en er is een registratietabel.

Toch ontstaan er problemen: gewone taken worden als inhaaltaak genoteerd en een teamlid schrijft zich in als aanwezig, maar doet niets.

Individueel of in team aankaarten?

Zo’n gebrek aan engagement in de groep gooien kan voor spanning zorgen, ook bij de mensen die zich wél inzetten.

Individuele feedback werkt meestal beter. Dan blijf je in contact, houd je zicht op wat er speelt én bescherm je je eigen behoefte aan samenwerking en respect. Feedback geven vraagt moed, net als luisteren naar hoe die ontvangen wordt. De kans op slagen is groot als je spreekt vanuit je eigen behoeften en waarden.

Daarnaast helpt het om duidelijke grenzen en gevolgen vooraf helder te maken. Hoe concreter je bent, hoe minder spanning er ontstaat als je de grens later moet bewaken.

Soms vraagt je rol – bijvoorbeeld als leidinggevende, ouder of coördinator – dat je beschermend ingrijpt. Niet om te straffen, maar om samenwerking of samenleven te beschermen. Wees dan helder over de reden van je ingreep.

E-book: Je grenzen stellen met verbindende communicatie

In dit e-book gaan we dieper in op aandacht voor behoeften van jezelf (en ook een beetje van de ander), herkennen en stellen van je eigen grenzen en hoe je dit in verbinding met de ander kan doen.

Het bericht Tothierisoké – week 4 ⛔ Gezamenlijke grenzen bewaken: “We hadden toch afgesproken dat…?” verscheen eerst op Deelgenoten.

En omgekeerd: voel je je vrij om een ander iets te vragen, als je vermoedt dat die geen nee durft te zeggen? Waarschijnlijk niet. Terwijl het juist zo bevrijdend is te weten dat iemand nee kan zeggen als het niet past. Want als het een ja wordt, weet je meteen dat het écht van harte komt.

Hoe is dat voor jou?

• Zeg jij al ja nog voor je erbij stilgestaan hebt?
• Of zeg je niets en blijf je met schuldgevoel achter?
• Of voel je de ruimte om nee te zeggen wanneer het nodig is?

Vaak durven we geen nee te zeggen omdat we denken dat wij de enigen zijn die iets voor iemand kunnen doen. Maar stel je eens voor: misschien ontneem je daarmee de ander juist een kans om zich anders te organiseren, of om steun te vinden bij iemand anders.

Echte keuzes komen zonder schuldgevoel

Marshall Rosenberg zei het mooi:

“Doe alleen wat ik vraag als je dat kunt met de vreugde van een kind dat een eendje voert. Doe het niet uit angst, schuld of plicht.”

Een ja die voortkomt uit liefde en vrijheid voelt licht. Een ja die voortkomt uit schuld of verplichting, weegt zwaar.

Kaart Wil ik dit nu doen?

‘Wil ik dit nu doen?’ is een helpende zin als je (te) snel ja zegt als iemand je iets vraagt. Deze zin helpt je vertragen en helpt je om prioriteiten te stellen. Door telkens de nadruk te leggen op een ander woord stel je jezelf meerdere vragen. Heb je hier moeite mee, druk de kaart af en hou hem bij de hand.

Het bericht Tot hier is oké! ⛔Week 3: Zeg nee zonder schuldgevoel verscheen eerst op Deelgenoten.

Toch helpt het om elke situatie apart te bekijken, in plaats van meteen te denken: “Oppassen met die persoon!” Want zodra je iemand een etiket opplakt, wordt elk volgend contact een stuk ingewikkelder.

Voorbeeld

Stel: een collega uit je team reageert de laatste tijd vaak kritisch op eerder gemaakte afspraken. Daarbij wordt zelden een constructief voorstel gedaan en meestal gebeurt het op het einde van een vergadering, waardoor iedereen met een ongemakkelijk gevoel de ruimte verlaat.

Herken je dat? Zo’n herhaaldelijk gedrag kan je energie opslorpen.

Stap 1: Zelfempathie als voorbereiding

Als je merkt dat iemand je steeds opnieuw triggert, helpt het om vooraf helderheid te scheppen voor jezelf:

• Wat precies triggert mij?
• Hoe voel ik mij in dat moment?
• Welke aannames of gedachten spelen mee?
• Welke behoeften blijven onvervuld?
• Wat neem ik me voor voor een volgend contact?

Met die helderheid stap je sterker een volgende ontmoeting of vergadering in.

In het voorbeeld

Weer stelt diezelfde collega op het einde van een vergadering een gemaakte afspraak in vraag: “Het was niet de bedoeling om dit zo vast te leggen!” Voor jou was het nochtans glashelder, en je noteerde het ook zo in het verslag.

In plaats van stil te vallen, kun je nu rustig checken bij de groep: “Dit is wat ik noteerde. Hoe hebben jullie het begrepen?” Anderen bevestigen jouw lezing, en de collega reageert verrast: “Oké, dat was voor mij niet duidelijk.”

Zie je wat er gebeurt? Doordat jij helder was, kon je zonder strijd of vijanddenken met de situatie omgaan.

Stap 2: Authentiek spreken vraagt moed

In dit soort situaties vraagt het moed om trouw te blijven aan je eigen behoeften en waarden, ook als je getriggerd bent. Maar dat is vaak precies de stap die nodig is om in dialoog te blijven. Het zorgt ervoor dat je energie gaat naar verbinding in plaats van verwijdering.

Niet iedereen hoeft het met je eens te zijn. Sommigen zorgen vooral goed voor zichzelf. Jouw uitdaging is: alert blijven en tijdig grenzen stellen.

“Geweldloze communicatie is voor strijders.
Anderen hebben geen keuze.”

Jean-Dominique Michel

Kleine geweld – hoe herken je subtiele vormen van agressie?

In deze oefening vind je een aantal uitspraken die (kunnen) wijzen op wat wij noemen subtiele vormen van agressie. Welke uitspraken herken je? En wat denk je dat erachter kan schuilgaan?

Het bericht Tot hier is oké! ⛔Week 2: Steeds opnieuw over de schreef: lastig gedrag aanpakken verscheen eerst op Deelgenoten.

De grootste uitdaging? Die grens op tijd opmerken en er respectvol mee omgaan — voor jezelf én de ander.

Stel je voor…

Marie neemt nooit deel aan een familiefeest zonder iets mee te brengen. Dit keer verschijnt ze trots met drie zelfgemaakte desserts. Dan zegt haar schoonzus: “Al dat suikergoed is toch vergif.” Marie schiet vol en vlucht naar de keuken.

Herkenbaar?

Stap 1: Ademhalen en voelen

Je eerste impuls is vaak: terugbijten. Ook Marie wilde roepen: “Maak dan zelf iets!” Maar diep vanbinnen draaide het niet om de desserts. Wat haar pijn deed, was dat haar inzet niet gezien of gewaardeerd werd.

Misschien herken jij dat ook: de neiging om je teleurstelling te verstoppen achter boosheid.

Stap 2: Ontdekken wat er écht toe doet

Toen Marie wat gekalmeerd was, zag ze helder waarom ze de desserts had gemaakt: om het gezellig te maken en samen te genieten. Dat blijft een mooie intentie. Volgende keer kan ze beter even afstemmen met haar familie. En misschien wil ze haar schoonzus rustig vertellen wat haar opmerking deed.

Ondertussen? In de woonkamer ziet Marie hoe iedereen smult van haar baksels.

“The aim is not to be perfect
but to be less stupid every day.”

Marshall Rosenberg

Gevoelens- en behoeftenkaartjes

Als je bezig bent met ‘grenzen’ kan het helpen om een overzicht te hebben van mogelijke gevoelens en behoeften die een rol spelen bij jou of bij de ander. Gebruik ons kaartje ter inspiratie om jezelf beter te leren kennen, om woorden te geven aan hoe je je voelt of te achterhalen wat er misschien speelt bij de ander.

Het bericht Tot hier is oké! ⛔Week 1: Een grens is overschreden. En nu? verscheen eerst op Deelgenoten.

Nour en Youssef kwamen als Palestijnse vluchtelingen in 2023 vanuit Libanon via Frankrijk naar België, waar ze asiel hebben aangevraagd. Bij de zoektocht naar een woonplek ontmoetten ze Ilona. Er was meteen een gevoel van een warm verwantschap. “It was a gift of God”, vult Your aan, terwijl ze naar boven wijst. Wat begon als een helpende hand, is uitgegroeid tot een hechte vriendschap.

De nood aan veiligheid en freedom of speech is belangrijk voor Nour en Youssef en Ilona. “Zwijgen is geen optie, praten kan maar actie voeren is nog beter. Raise your voice!” – Ilona  

Het bericht Raise your voice! verscheen eerst op Deelgenoten.

Ibrahim vertrok in 2016 uit de Gazastrook en kwam in Turkije terecht. Eens in België verbleef hij in verschillende opvangcentra. Sinds 2021 woont hij in Gent waar hij omringd wordt door vele vrienden en eigenaar is van koffiehuis Habibi.

Een buddywerking heeft nood aan verbinding en betekenisgeving.

Zowel ‘mama’ Heidi als Ibrahim hebben de nood om hun gevoelens te delen, om gehoord te worden, om te zoeken naar een zingeving, om te rouwen. Hun wederzijds respect in alle authenticiteit is zo hartverwarmend. “De ervaring in de fotostudio van Hilde was nieuw en zorgde voor een andere vorm van verbondenheid. Deze ervaring heeft ons positief verrast!” – Heidi

De foto’s hangen aan de muur in het koffiehuis van Ibrahim en bij Heidi thuis.

Het bericht Spiegel aan de muur verscheen eerst op Deelgenoten.

“Ik hoop dat ik je altijd geluk mag komen brengen”. – Najiba

Evelyne is het kloppend hart van ‘een Hart voor Vluchtelingen’. Zowel nieuwkomers als Belgen werken er als vrijwilliger en zetten zich in voor integratie en verbinding.

Najiba was zestien toen ze samen met haar oudere broer vluchtte van Afghanistan naar België. Eenmaal meerderjarig werd Najiba verplicht tot ‘vrijwillige terugkeer’. In die periode leerde ze Evelyne kennen, die haar hielp en Huis 4B oprichtte. Najiba was de eerste bewoonster van dat huis.

Evelyne en Najiba koesteren een diepe waardering en respect voor elkaar. De droom van Najiba om mama te worden is in vervulling gegaan. Evelyne is zo gelukkig om dit mee te maken.

“Tijdens de fotosessie hebben we nieuwe dingen van elkaar gehoord, ervaren en geleerd die ons dichter bij elkaar hebben gebracht.” – Evelyne 

Het bericht “Ik hoop dat ik je altijd geluk mag komen brengen” verscheen eerst op Deelgenoten.

Amin, een Palestijnse vluchteling woonde in het asielcentrum in Doornik. Hij reageerde op een vacature van Kraz en kwam rechtstreeks in contact met Eli. Amin was in zijn land reeds een gerenommeerde kok. Hij maakte onder andere televisieshows en organiseerde kooklessen voor kinderen. Het klikte en een hechte samenwerking ontstond.

SCHAKELS lag niet in mijn comfortzone

“Je zou dat niet zeggen (dat is doorgaans zo met zo’n mensen) maar ik ben eigenlijk nogal introvert en poseren voor foto’s ligt echt niet binnen mijn comfortzone. Bovendien was ik op het moment van de fotosessie ook echt bezig met Amin. Begrijpt hij waarover het gaat, is het voor hem comfortabel?”- Eli

“Naarmate de fotosessie verder liep werden we rustig en kregen we zowaar plezier in de ervaring, waardoor we écht verbindend in beeldtaal gingen communiceren.”

Het bericht Je zou (niet) zeggen dat … verscheen eerst op Deelgenoten.

“Vaak zweven nieuwkomers ergens tussen hemel en aarde, tussen hier en ginder”

“Buddy is soms een te licht woord. Men denkt dan aan ontspanning voor de nieuwkomer zoals naar de bib gaan of een wandeling maken. Maar nieuwkomers hebben vooral nood aan een vertrouwenspersoon die hen wegwijs maakt en helpt problemen op te lossen.”

Vaak zweven nieuwkomers ergens tussen hemel en aarde, tussen hier en ginder en hebben nood aan begrip, aan gehoord en gezien worden, kortom aan vriendschap waarop ze kunnen steunen.

We stellen vragen aan nieuwkomers omdat we interesse hebben in hun verhaal. Persoonlijke vragen stellen, dat zijn we hier gewend. We houden daarbij te weinig rekening met culturele verschillen, pijnlijke en soms traumatische gevoelens die we hiermee oproepen. Het draait rond grenzen stellen en die begrijpen, zelfs al blijven ze onuitgesproken.

Het bericht Er zijn vele brillen om naar iets te kijken en om te verbinden met elkaar verscheen eerst op Deelgenoten.